Otyłość i hormony
Po raz pierwszy centralny typ otyłości został opisany w 1947 r., wtedy to zauważono związek pomiędzy tym typem otyłości a nietolerancją węglowodanów i rozwojem cukrzycy. Ten typ otyłości przyczynia się do rozwoju insulinooporności oraz zwiększonej produkcji hormonów sterydowych. U osób chorych na cukrzycę hyperglikemia może wpływać na wydzielanie leptyny, która z kolei może wpływać na wydzielanie innych hormonów, takich jak np. grelina. Zaburzenie w wydzielaniu tych hormonów będzie prowadzić do otyłości.
Zwiększoną oporność tkanek obwodowych na działanie insuliny stwierdza się często u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCO), u których dochodzi do występowania nadmiernego owłosienia i zaburzeń w miesiączkowaniu a często także niepłodności. Z powodu nieprawidłowej przemiany węglowodanowej kobiety te będą miały tendencje do zwiększonej masy ciała.
Również pacjenci z niedoczynnością tarczycy, ze względu na zmniejszoną przemianę metaboliczną, mogą mieć zwiększoną masę ciała jeżeli nie będą stosować odpowiedniej diety i będą unikali wysiłku fizycznego. Pacjenci z niedoczynnością tarczycy, nie leczeni, są osłabieni, senni, zmęczeni i często miewają zaparcia. Właściwe leczenie pozwoli pozbyć się nadwagi i poprawić samopoczucie pacjenta.
Do innych patologii hormonalnych, które powodują znaczną otyłość należą zaburzenia hormonalne występujące w chorobie i zespole Cushinga. Pacjenci z chorobą Cushinga maja rozmieszczoną tkankę tłuszczową głównie na tułowiu. Na skórze występują czerwone rozstępy. Charakterystycznym jest rozmieszczenie tkanki tłuszczowej na karku powodującej występowanie tzw. bawolego karku. Kończyny górne i dolne pozostają z reguły szczupłe.
Ustalenie przyczyny występowania otyłości u chorego jest niesłychanie istotne ponieważ odpowiednio zdiagnozowanym pacjentom można zastosować odpowiednie leczenie, które pozwoli nie tylko pozbyć się nadwagi ale także uniknąć ciężkich powikłań z powodu chorób związanych z zaburzeniami hormonalnymi.
Otyłość - pozostałe artykuły

















