Stwardnienie rozsiane przyczyny i leczenie
Stwardnienie rozsiane brutalnie przerywa marzenia, kariery zawodowe, ustabilizowane życie.
Choroba przybiera bardzo różne formy. W niektórych przypadkach przebiega w postaci powtarzających się co jakiś czas rzutów i remisji. W innych chorzy mogą mieć tylko jedno lub kilka zaostrzeń, a następujący po nich okres remisji może trwać bardzo długo - czasami przez resztę życia. W tym czasie choroba może przebiegać bezobjawowo lub tylko z lekkimi zaburzeniami .
Podstawowe objawy choroby to: zapalenie pozagałkowe nerwu wzrokowego, podwójne widzenie, niepewność ruchów, niedowład kończyn, niepewność emocjonalna, męczliwość.
W pierwszej fazie stwardnienia rozsianego rzuty i remisje występują często. Ta forma nazywana jest postacią nawracającą. W około połowie przypadków choroba przekształca się w postać wtórnie-postępującą. Proces choroby rozwija się wtedy stale, bez rzutów i remisji, stopniowo pogarszając stan chorego. Niestety nie odkryto jeszcze skutecznego środka na zwalczanie SM. Aktualnie stosowana terapia sprowadza się głównie do leczenia objawowego w trakcie trwania rzutów, tzn. podawania leków zmniejszających zmęczenie, przeciwbólowe, zapobiegające bolesnym kurczom mięśni, zaburzeniom w oddawaniu moczu, zaburzeniom snu czy depresjom psychicznym. Tradycyjne leczenie i rehabilitacja ma na celu jak najdłuższe utrzymanie sprawności ruchowej chorych, hamowanie postępów choroby itp. Niezwykle istotne jest zapobieganie wszelkiego rodzaju infekcjom organizmu, unikanie upałów i przegrzewania ciała, gorących kąpieli i oziębienia, przeciwdziałanie zmęczeniu fizycznemu i wyczerpaniu psychicznemu.
Wielkie nadzieje wiązano z zastosowaniem w leczeniu SM interferonów modyfikujących system immunologiczny organizmu. Wstępne wyniki badań napawały otuchą. Niestety po wdrożeniu tej metody i zastosowaniu jej u większej liczby chorych okazało się, że to jeszcze nie to. Poprawę w postaci mniejszej częstości rzutów uzyskuje się tylko u 20-40% (w zależności o źródeł) leczonych ale u podobnej liczby mogą wystąpić niepożądane skutki uboczne. Biorąc pod uwagę niepewne efekty oraz niewątpliwie wysoki koszt takiej terapii wiele krajów, które przyjęły tę metodę jako standard leczenia, wycofuje się z tych decyzji. Nie oznacza to rzecz jasna całkowitej eliminacji interferonów z arsenału środków do walki z SM. Ciągle trwają intensywne badania i należy mieć nadzieję na szybkie rozwikłanie zagadek związanych ze stwardnieniem rozsianym a w następnym kroku opracowanie skutecznego lekarstwa na tę chorobę.
Zobacz więcej >>
Choroba przybiera bardzo różne formy. W niektórych przypadkach przebiega w postaci powtarzających się co jakiś czas rzutów i remisji. W innych chorzy mogą mieć tylko jedno lub kilka zaostrzeń, a następujący po nich okres remisji może trwać bardzo długo - czasami przez resztę życia. W tym czasie choroba może przebiegać bezobjawowo lub tylko z lekkimi zaburzeniami .
Podstawowe objawy choroby to: zapalenie pozagałkowe nerwu wzrokowego, podwójne widzenie, niepewność ruchów, niedowład kończyn, niepewność emocjonalna, męczliwość.
W pierwszej fazie stwardnienia rozsianego rzuty i remisje występują często. Ta forma nazywana jest postacią nawracającą. W około połowie przypadków choroba przekształca się w postać wtórnie-postępującą. Proces choroby rozwija się wtedy stale, bez rzutów i remisji, stopniowo pogarszając stan chorego. Niestety nie odkryto jeszcze skutecznego środka na zwalczanie SM. Aktualnie stosowana terapia sprowadza się głównie do leczenia objawowego w trakcie trwania rzutów, tzn. podawania leków zmniejszających zmęczenie, przeciwbólowe, zapobiegające bolesnym kurczom mięśni, zaburzeniom w oddawaniu moczu, zaburzeniom snu czy depresjom psychicznym. Tradycyjne leczenie i rehabilitacja ma na celu jak najdłuższe utrzymanie sprawności ruchowej chorych, hamowanie postępów choroby itp. Niezwykle istotne jest zapobieganie wszelkiego rodzaju infekcjom organizmu, unikanie upałów i przegrzewania ciała, gorących kąpieli i oziębienia, przeciwdziałanie zmęczeniu fizycznemu i wyczerpaniu psychicznemu.
Wielkie nadzieje wiązano z zastosowaniem w leczeniu SM interferonów modyfikujących system immunologiczny organizmu. Wstępne wyniki badań napawały otuchą. Niestety po wdrożeniu tej metody i zastosowaniu jej u większej liczby chorych okazało się, że to jeszcze nie to. Poprawę w postaci mniejszej częstości rzutów uzyskuje się tylko u 20-40% (w zależności o źródeł) leczonych ale u podobnej liczby mogą wystąpić niepożądane skutki uboczne. Biorąc pod uwagę niepewne efekty oraz niewątpliwie wysoki koszt takiej terapii wiele krajów, które przyjęły tę metodę jako standard leczenia, wycofuje się z tych decyzji. Nie oznacza to rzecz jasna całkowitej eliminacji interferonów z arsenału środków do walki z SM. Ciągle trwają intensywne badania i należy mieć nadzieję na szybkie rozwikłanie zagadek związanych ze stwardnieniem rozsianym a w następnym kroku opracowanie skutecznego lekarstwa na tę chorobę.
Zobacz więcej >>
