Historia

---

Pierwsze pogotowie ratunkowe w Polsce
W niedługim czasie po pożarze wiedeńskiego "Ringtheater" tragedia powtórzyła się w Krakowie gdzie w grudniu 1890 roku wskutek wybuchu benzyny w składzie firmy Kretschemer w Rynku Głównym 10 powstał pożar , w wyniku którego zginął właściciel firmy. Tego samego roku w Krakowie w wyniku pożaru zginęło jeszcze wielu ludzi. Wydarzenia te przyczyniły się w znacznym stopniu do zorganizowania pierwszego w Polsce pogotowia ratunkowego. Głównym inicjatorem powstania pogotowia był Arnold Bannet późniejszy znany okulista , dr Alfred Obaliński profesor UJ oraz Wincenty Eminowicz ówczesny naczelnik Straży Pożarnej . Wielu wskazówek i pomocy udzielił im dr Jaromir Mundy oraz Jan Wilczek organizatorzy wiedeńskiego pogotowia. Również Rada Miejska pośpieszyła z pomocą - zgodziła się na utrzymanie strażnicy ratunkowej i przydzieliła pomieszczenia na pogotowie w budynku Straży Pożarnej przy ówczesnej ulicy Kolejowej obecnie Westerplatte. Lokal składał się z dwóch pomieszczeń na parterze, z których jedno było ambulatorium , a drugie równocześnie poczekalnią i pomieszczeniem dla ochotników którzy zgłosili się do pełnienia dyżurów w pogotowiu . Ochotnicy wywodzili się spośród studentów wyższych lat Wydziału Lekarskiego UJ. Tabor stanowiła jedna karetka sanitarna zaprzęgnięta w dwa konie oraz 5 sztuk noszy. Tak powstało "Krakowskie Ochotnicze Towarzystwo Ratunkowe" które swoją działalność rozpoczęło 6 czerwca 1891 roku. I tę datę przyjmujemy jako powstanie pierwszego Pogotowia Ratunkowego w Polsce.

Godłem Towarzystwa był biały krzyż na niebieskim tle. Towarzystwo było organizacją samorządną i społeczną . Opierało swoją działalność na trzech grupach członków : czynnych , wspierających i honorowych . Członkowie wspierający i honorowi wywodzili się z różnych grup zawodowych i społecznych . Natomiast do członków czynnych mogli należeć słuchacze ostatnich lat Wydziału Lekarskiego UJ jako ochotnicy ratunkowi oraz doktorzy wszechnauk lekarskich , którzy zobowiązali się bezpłatnie udzielać pomocy w razie nagłych wypadków. Działalność Towarzystwa spotkała się z uznaniem całego społeczeństwa. Ilość członków wspierających nieustannie wzrastała. W 1894 roku Towarzystwo dysponowało już trzema karetkami . Od 1904 roku wprowadzono pierwsze płatne dyżury dla dotychczasowych ochotników, a od 1911 roku również dla lekarzy. W 1908 tabor sanitarny stanowiły 4 karetki konne, 1 lektyka na gumowych kołach służąca do przewozu osób lżej poszkodowanych , 1 fotel składany, 4 pary noszy, 7 kuferków wypadkowych. Pierwsze samochody sanitarne zostają wprowadzone w Pogotowiu w październiku 1917 roku. Mimo niezwykłych wojennych przeciwności , jak braki finansowe, brak opatrunków, zdekompletowanie taboru, braki paliwa , stałe powoływanie lekarzy i personelu sanitarnego do wojska - Pogotowie nie wstrzymało ani przez jeden dzień swojej działalności.

Krakowskie Ochotnicze Towarzystwo Ratunkowe ostatecznie swoją działalność zakończyło 13 maja 1950 roku po przeszło pięćdziesięciu latach pracy. W tym samym roku Pogotowie Ratunkowe zmieniło lokal i przeniosło się do Domu Zdrowia przy ulicy Siemieradzkiego 1 w którym pozostało do 1 maja 1977 roku. Następnie przeniosło się do własnego budynku przy ul. Łazarza 14 w którym pozostaje do dnia dzisiejszego.