Rak jajnika – śmiertelny i trudny do wykrycia

Rak jajnika jest nowotworem złośliwym, który z reguły pojawia się u kobiet w wieku około- i pomenopauzalnym. W przypadku tej choroby komórki rakowe tworzą się na wyściełającym jajnik nabłonku. Schorzenie jest niezwykle trudne do wykrycia, bowiem towarzyszące mu objawy są typowe dla problemów trawiennych. U pacjentki pojawiają się dolegliwości układu pokarmowego i moczowego, czasami również bóle kręgosłupa. Ponadto może ona odczuwać niestrawność, wzdęcia czy pieczenie przy oddawaniu moczu. Są to symptomy kojarzone przez lekarzy raczej z niestrawnością, zapaleniem pęcherzyka żółciowego albo nerek niż z rakiem jajnika. Nic więc dziwnego, że zdarza się, iż specjaliści nie rozpoznają choroby aż do czasu kiedy pacjentce wyaźnie powiększy się obwód brzucha. Może to bowiem oznaczać rozrost guza lub obecność płynów w jamie brzusznej. Z tymże objaw ten świadczy o zaawansowanym stadium rozwoju raka. Wykrycie choroby na tym etapie daje stosunkowo niewielkie szanse na przeżycie.
Może trudno w to uwierzyć, ale głównym powodem tworzenia się raka jajnika jest odbywające się raz na miesiąc jajeczkowanie (proces uwalniania komórki jajowej). Dlatego ryzyko zachorowania na raka jajnika jest zależne od ilości odbytych przez kobietę owulacji. Takie czynniki jak: brak ciąż, niepłodność, sztuczna stymulacja jajeczkowania, nakłuwanie jajników, endometrioza czy uwarunkowania genetyczne również stwarzają zagrożenie zachorowania na ten rodzaj raka. Z kolei długotrwałe łykanie doustnych środków antykoncepcyjnych, częste zachodzenie w ciążę, karmienie piersią czy ubezpłodnienie poprzez podwiązanie jajowodów mogą ochronić przed wystąpieniem tej choroby.
Rak jajnika jest możliwy do wykrycia dopiero wtedy, kiedy średnica guzka przekracza 5 cm. Wówczas można zdiagnozować go za pomocą badania ginekologicznego albo USG. W przypadku podejrzenia wystąpienia tej choroby warto wykonać pozytonową emisyjną tomografię komputerową (PET-CT) albo badanie krwi, które wykrywa podwyższony poziom markerów nowotworowych. Jednak ostateczną diagnozę stawia lekarz po pobraniu wycinka chorej tkanki do badania histopatologicznego.


Zobacz więcej >>